من نسبت به مرگ همچون كسى هستم كه شب هنگام در جستجوى آب باشد ، و ناگهان به آن برسد ، و يا همچون كسى كه گمشده خويش را پيدا كند ، « و آنچه نزد خدا است براى نيكان بهتر است » . « 1 » سيد رضى مىگويد . قسمتى از اين سخن در گذشته در ضمن خطبه‌ها ( كلام 149 ) گذشت ولى به خاطر اضافه‌اى كه در اينجا بود آن را تكرار كرديم . 24 - از وصيتهاى امام عليه السلام در مورد مصرف اموالش بعد از وفات او است اين وصيت را پس از باز گشت از صفين مرقوم فرموده است : ( 459 . ) اين دستورى است كه بنده خدا على ابن ابي طالب امير مؤمنان در مورد چگونگى تصرف در اموالش بخاطر خشنودى خدا داده است ، تا از اين طريق خداوند وى را قرين رحمت و دمساز بهشت سازد و امنيت و آرامش در سراى ديگر به او عنايت كند . . . از آن جمله است : سر پرستى آن به عهده حسن بن على است كه به طور شايسته از آن مصرف كند و بطور شايسته از آن انفاق نمايد . اگر براى حسن پيش آمدى كند و حسين زنده است او سرپرستى آن را به عهده بگيرد و به جاى وى وظيفه را انجام دهد . پسران فاطمه همان مقدار سهم از اين مال دارند كه پسران على ( ع ) ، و اين كه سر پرستى آن را به پسران فاطمه واگذاردم به خاطر خدا و به خاطر تقرب به رسول اللّه ( ص ) و بزرگداشت حرمت او ، و احترام پيوند خويشاونديش مىباشد و با كسى كه اين اموال در دست او است شرط مىكنم كه اصل مال را حفظ كند و تنها از ميوه و در آمدش در آن راهى كه به او دستور داده‌ام انفاق نمايد ، و از نهالهاى نخل چيزى نفروشد تا همه اين سر زمين يك پارچه زير پوشش نخل قرار گيرد و آباد شود .

--> 1 - سورهء آل عمران ( 3 ) ، آيهء 198 .